طلسم

حال نامعلومی دارم. حال نامعلومی که آروم نمی گیره. به آرامشی که پیشتر نشان من بود غبطه می خورم. آرامشی که لا به لای چیزهایی گم اش کردم که ای کاش برای اونها تعریفی داشتم. می چرخم و می چرخم و می نوشم از این جام، از این جام تلخ. و اب دهنم قورت میدم اما صداش توی گوشم می پیچه. مگر یک نفر چقدر می تونم به خودش ظلم کنه. مگه یک نفر چقدر می تونه احمق بشه. آخه تا چد. پس حتما من طلسم شدم. جادویی بس سخت و شیطانی که رهایی از اون ای کاش می دونستم چی نیاز داره.

شاهزاده کوچولو...