کمک

یک ظهر جمعه ی بی رحم دیگر رو دارم تو دل تابستون نود و پنج به سختی می گذرونم. انگار عقربه های ساعت هم نای راه رفتن ندارن. آخ که چقدر دلم می خواد جمعه تموم بشه ، بعد شنبه تموم بشه، بعد یک شنبه و ....همه چیز فقط تموم بشه. اخ که چقدر دلم می خواد بی حس شم. انقدر درد نگیره قلبم، فکرم، روحم، ذهنم. این کالبد خاکی، این جسم فیزیکی چه گناهی کرده که همه ی دردها، حسرت ها، رازها، و انتظارها رو باید در خودش مخفی کنه و از بیرون به همه لبخند بزنه و وای به روزی که این لبخند دروغین رو تحویل بقیه نده. وای که چه ولوله ای میشه. تنم هم خسته است. خستگی مو میبرم پشت لپ تاپم و شروع می کنم به ترجمه کردن تا بلکه رشته ی افکارم کمی مرتب بشه اما این آشوب و هرج و مرج انقدر ریشه داره که سهم ترجمه ی روزانه هم تموم میشه و من هنوز با این هرزگی های ذهنی دست به گریبان ام. همین تن و روح خسته رو به رختخواب می برم اما خواب هم از من فراریه. همه چیز دست به دست هم دادن که من پیر بشم. زودتر از موعد. من اما چطور می تونم به خودم کمک کنم؟ دلم فقط کمک به خودمو می خاد و بس....

شاهزاده کوچولو...